Donderdag vertrekt Robin voor bijna 4 maanden naar Spanje. Wat zal ik haar missen.
Ik dacht altijd dat er niets moeilijker was dan het opvoeden van een kind.
Nu weet ik wel beter, loslaten is nog veeeeeeeeeel moeilijker.

De wereld ligt aan haar voeten
En dat is precies zoals het zou moeten
Mijn lieve mooie meid
Voor haar is het nu tijd
Tijd om de wereld te verkennen
Tijd om haar eigen ik te leren kennen
Tijd om ervaringen op te doen
Tijd voor afscheid en een zoen
Tijd om haar eigen herinneringen te maken
Tijd voor zelfstandigheid en andere volwassenzaken
Ik zal eraan moeten wennen
Ik kan er niet voor wegrennen
Maar ik ga er echt niet aan ten onder want
Dat wat wij samen hebben blijft altijd heel bijzonder
De wereld ligt aan haar voeten
En dat is precies zoals het zou moeten

Gisteren was Robin jarig. 20 jaar alweer, waar blijft de tijd?
Het lijkt nog maar een paar jaar geleden dat de ooievaar in de tuin stond. Nu is ze een mooie lieve jonge vrouw die op het punt staat om op eigen benen te gaan staan.
Ik was altijd van mening dat het opvoeden van een kind het moeilijkste in je leven is, nu weet ik dat dat helemaal niet klopt. Niet het opvoeden van je kind is het moeilijkst maar het loslaten.
Zij kijkt uit naar haar stage in Spanje, ik zie er tegenop. Het liefst hou ik mijn kinderen dicht bij mij, maar ik weet dat dat niet gezond is. Ik moet ze de ruimte geven om volwassen en zelfstandig te worden.
Nu bekijk ik wat oude foto’s en ga even terug in de tijd.

Gisteravond heb ik besloten om vandaag te voet naar de zaak te gaan. Ik zet de wekker een half uurtje eerder en blijf niet te lang onder de douche staan.
Ik laat de winterjas aan de kapstok hangen en trek alleen mij fleece vest aan. Mocht het fris zijn dan loop ik me wel warm.
Ik trek mijn wandelschoenen aan en start runkeeper op. Buiten is het alles behalve koud. Het is heerlijk en hoewel de zon nog laag staat zorgt ze toch voor een lentegevoel.
Als ik over de Kruisbergstraat loop zie ik de nevel over Brunssum hangen.

Een eindje verderop zie ik een eekhoorntje langs een boom omhoog klimmen. Wat een heerlijk begin van de dag.

Ik hou de pas er goed in, want ik wil natuurlijk niet dat de eerste klanten voor de deur staan te wachten. Zo vroeg op de dag is de winkelstraat uitgestorven.
Om 8.45 uur kom ik aan bij de zaak waar toch de eerste klant al staat te wachten. Volgende nog iets eerder vertrekken.
Ik heb 25 minuten gelopen en 127 calorieën verbrand. (Heb ik dat glaasje wijn vanavond al verdiend).
Eigenlijk is de donderdag mijn vrije dag maar omdat Robin morgen jarig is heb ik geruild met Colet. Ik werk vandaag voor haar en zij morgen voor mij.
De meeste dames die vanochtend komen sporten heb ik al een tijdje niet gezien, dus het is leuk om weer even met ze te babbelen. Om 12.00 uur komt Robin mij aflossen en breng ik Max naar België voor zijn training van vandaag. Als ik hem heb afgezet rijdt ik in Maaseik naar Aveve en koop daar onkruidverdelger die in Nederland niet te koop is. Ik hoop dat we deze zomer verlost blijven van al dat onkruid tussen de tegels. Volgens de Belgische verkoopster is er niks beter dan deze Weedol. Het zal me benieuwen.
Op de terugweg haal ik Robin op en trakteren we ons op een lekkere lunch bij Eetcafé Gorissen. We kletsen gezellig met Freddy, de man die ons bediend. Hij vraagt aan mij of Robin mijn dochter is en vertelt haar dan dat we ons van vroeger kennen. Hij vertelt haar vanalles over mij en mijn Fred en Robin vindt het amusant.
Na de lunch gaan we nog even naar de drogist, de bakker en de slager en rijden naar huis.
Het is al laat en ik kan meteen aan het avondeten beginnen. Robin en ik zitten nog vol van de lunch en ik kook alleen voor de mannen.
Op de terugweg van zijn werk haalt Fred Max op die nog net een kwartiertje heeft om zich om te kleden en om te eten. Om 17.30 uur vertrekt hij samen met Robin naar het werk. Robin zet Max af bij Xenos en rijdt dan door naar haar eigen bijbaantje in mijn zaak.
Max telt de weken af tot 26 april. Dat is de laatste dag dat hij bij Xenos werkt.
Zijn nieuw bijbaantje is gisteren begonnen. Zijn eerste uur als tennistrainer is een feit.
Hij vindt het leuk en is blij dat hij deze kans krijgt. Morgen hoort hij hoeveel uur per week hij les gaat geven en wanneer en welke cursussen hij moet gaan volgen.

Nu nog even de slingers ophangen en dan is het tijd voor mijn vanochtend verdiende glaasje wijn. Proost!

Ik heb al een hele tijd niet meer geblogd. Ik had gewoon geen inspiratie meer. Wist niet meer waarover ik moest schrijven. Ons leventje ging gewoon zijn gang, er gebeurde niks bijzonders. Daarbij kwam ook nog dat Robin en Max nou niet bepaald stonden te juichen als ik weer blogde.
Op een gegeven moment werd er zelfs geroepen: “Pas op, dekking, mama komt weer met haar fototoestel. Morgen staan we weer op internet”.
Ik ben er toen mee gestopt. Als ik nu mijn oude berichten lees dan ben ik blij dat ik toen zoveel schreef. Had ik dat niet gedaan dan was ik heel veel vergeten. Nu vind ik het heel leuk om die blogs terug te lezen.
Voor mij een goede reden om het bloggen weer op te pakken. Ik moet wel heel erg wennen aan het nieuwe bloggen hier bij Weblog.
Monique http://www.casa-dos-palmeras.nl/ is zo lief en wil een nieuwe kopfoto voor me maken. Maar ik heb zoveel moeite om mij dit nieuwe Weblog eigen te maken dat het misschien beter is om een eigen website te maken.
Moet er nog eens over nadenken en met Monique overleggen.

Vandaag zijn we, voor het eerst dit jaar, weer gaan wandelen. Het weer was heerlijk, het leek wel mei/juni.
In het najaar heb ik verschillende wandelroutes uitgeprint en verzameld in een klapper. Samen met mijn neef Jan en zijn vrouw Rinie hebben we al verschillende routes gelopen.
We rijden dan naar het nog zuidelijker heuvelland, parkeren de auto (meestal) bij een café, hotel of restaurant en beginnen de route te lopen. Onderweg of bij terugkomst gaan we dan iets drinken of eten of, zoals vandaag, genieten van een ijsje in Epen.

Vandaag zijn we om12.00 uur bij Jan en Rinie. We willen op tijd vertrekken zodat we weer op tijd terug zijn voor Ajax-PSV. De route die we lopen is mooi, heel mooi. We lopen door weilanden en langs de geul. De lucht is strakblauw en de zon schijnt volop. We genieten.

Onderweg bedenk ik me dat ik hier vroeger echt niet van kon genieten, dat ik net als Robin en Max nu, een hekel had aan wandelen. Ik kon maar niet begrijpen dat pap en mam het zo leuk vonden om iedere zondag te voet erop uit te trekken.
Nu vind ik het heel leuk. Is dat een teken dat we een dagje ouder worden?
Onderweg naar Jan en Rinie thuis besluiten we om (zoals meestal na het wandelen) samen te eten. Rinie en ik hebben geen zin om te koken dus halen we frietjes. Robin komt ook maar Max besluit om thuis te blijven. Hij kijkt een sportwedstrijd het liefst in z’n eentje. Dan is hij er zeker van dat hij niets mist.
Ik ben blij als de wedstrijd voorbij is. Maakt niet uit wie er wint, er is altijd wel iemand die baalt. Vandaag is dat Robin, maar ze is wel sportief genoeg op samen op de foto te gaan.

Max

Max en Fred zijn met gemengde gevoelens teruggekomen uit Amerika. De eerste dag dat ze het college bezochten zat het weer niet mee. Het was koud (zo koud dat Fred af en toe in de auto ging zitten om een beetje op te warmen), het waaide heel hard en al met al zag het er heel triest uit. Het college ligt midden in een natuurgebied en een dorpje met 600 inwoners. Max tenniste ook niet op zijn niveau. Het was de eerste keer dat hij weer buiten speelde en hij had last van de stevige wind en van de kou. Ook de ondergrond was hij niet gewend. Toch kon hij heel makkelijk mee met de rest. Hij vraagt zich nu dus af of hij er wel beter van wordt als hij gaat.

Het college is dit jaar ook veranderd. Eerst was het een tweejarig juniorcollege maar vanaf nu is het een vierjarig college. De jongste student is afgelopen winter 18 jaar geworden en Max moet in augustusnog 16 worden.
Vanaf 18 mei beginnen de examens en na de examens moet hij in juni nog een test doen. Als hij beide haalt gaat hij in augustus naar Amerika. Als ik daaraan denk krijg ik al buikpijn maar als hij weer van die pubertrekjes vertoont kan het niet snel genoeg augustus zijn, haha.
Het nadeel is dat hij dan 10 augustus moet vertrekken. Wij zitten dan midden in ons tennistoernooi, het Brunssum Open, en wij kunnen dan echt niet weg. Ook Max verheugt zich een heel jaar op dit toernooi en kijkt ernaar uit om diverse A-spelers te zien. Hij (en ook wij) is vooral benieuwd naar de tennissers die nu al in Amerika zitten. Ook zou ik het heel erg vinden als hij 15 augustus zijn 16e verjaardag niet thuis kan vieren. Maar we zullen wel zien hoe het loopt.

Uitdaging

Een tijdje geleden schreef ik dat ik op zoek was naar een nieuwe uitdaging. Natuurlijk vind je die niet zomaar. Ik dacht er al een tijdje aan maar dit jaar heb ik me aangemeld voor een massagecursus. Ook Robin leek het wel wat en samen zijn we begonnen. En allebei vinden we het niet gewoon leuk maar SUPER leuk. Het geeft energie en ik geniet van het feit dat de mensen tevreden en relaxed de deur uit gaan. De meeste mensen die komen hebben klachten. Vooral de nek- en schouderspieren zijn soms keihard.
Ookal is de massage als ontspanning bedoeld (ik heb natuurlijk geen medische achtergrond), ik vind het echt geweldig dat ik mensen met klachten verlichting kan geven.
Ook Robin vind het heel leuk om te doen en dus geniet ik ook regelmatig van een heerlijke massage. Max profiteert er nog het meeste van. Na training of wedstrijd masseer ik hem en heeft hij de dag erna beduidend minder (geen) last van spierpijnen. Ook voor de wedstrijd masseer ik zijn spieren met “winning mood” en ook dat ervaart hij als iets heel positiefs.
Vandaag heb ik een rug-, nek- en schoudermassage gegeven aan mijn vader. Niet te geloven hoe hard zijn spieren waren. Het masseren deed hem pijn en was verre van ontspannend, maar uiteindelijk werden zijn spieren losser en voelde hij zich heel goed. De komende weken moet hij 2x per week komen want van ��n enkele massage krijg je van die harde kabels geen soepele spieren gemaakt.

Als de kat van huis is…….. dansen de muisjes meisjes op tafel.

Het is 6.00 uur als de wekker gaat en iedereen in no time naast het bed staat.
Vooral Max is in een goede bui en heeft heel veel zin in de komende week.
Om 6.50 uur zitten we in de auto. Ontbijt is niet nodig want op vliegveld Düsseldorf is een Starbucks.
Een goed uur later hebben we de auto geparkeerd en staan de heren te wachten om hun bagage af te geven. Na de gebruikelijke vragen (Wie heeft uw koffer ingepakt? Moet u iets voor een ander meenemen? etc) gaan we naar Starbucks en onder het genot van koffie, muffins, vers fruit, croissants en voor Max nog een frappucino kijken we naar de bedrijvigheid om ons heen.
Robin en ik kijken elkaar aan en denken allebei hetzelfde: "Ik wil ook naar Amerika".
Na een half uurtje wordt het voor de mannen tijd om naar de gate te gaan. We lopen nog even mee en na nog heel veel succes en plezier te hebben gewenst nemen we afscheid.
We zwaaien ze nog even na en lopen dan naar de auto. We besluiten om deze ochtend nog een heel klein beetje in Amerikaanse sfeer te blijven en rijden naar CentrO in Oberhausen. Deze mall heeft wel wat weg van een Amerikaanse mall inclusief Hollister en een food court.

Het is maar een half uurtje rijden en als snel snuffelen we rond in de kledingzaken maar er is niet veel wat ons kan bekoren. De enige leuke kleding vindt Robin bij Hollister.
Ik wist dat Hollister van Abercrombie & Fitch is maar dat ze exact dezelfde kleding hebben (alleen het merkje verschilt) wist ik niet. Ook ruikt het er net zo als bij Abercrombie & Fitch en als ik mijn ogen dicht doe lijkt het even of ik weer in Amerika ben.
Robin past een blouse en twee shirtjes en besluit de blouse en een shirtje te kopen.
De blouse is lichtblauw en wit gestreept en de binnenkant en het kraagje zijn lichtblauw en wit geruit, het staat haar erg leuk en heel zomers.
Op het donkerblauwe shirtje staat de tekst: "I wish they all could be California boys" en er zijn een paar losse bloemetjes opgenaaid. Ook een vrolijk shirt waar je zomerkriebels van krijgt.
We zoeken nog even naar de jongen (California boy???) van de website (want die wil ze ook wel mee naar huis nemen) maar helaas. Volgens mij was ie uitverkocht.
Na nog wat te hebben rondgeslenterd eten we wat in de food court en vertrekken dan naar huis. Het is heerlijk weer en onderweg genieten we van het zonnetje en mijn gedachten dwalen af naar Fred en Max die nu ergens op 10 kilometer hoogte de oceaan overvliegen. Ik hoop dat deze week Max zal brengen wat hij ervan verwacht.
Volgende week zullen we het weten, maar eerst dansen deze muisjes meisjes nog een weekje op tafel!

Mijn hele leven ben ik al een bezig bijtje geweest. Ik was altijd wel bezig met iets en zocht altijd gezelschap op. Ik ging graag naar school, niet om te leren maar ik genoot van de sociale contacten, ik genoot van de mensen om mij heen.
Op de middelbare school kwam daar nog het verenigingsleven bij. Handbal, volleybal en tennis, ik deed het met veel plezier. Vooral tennis was leuk. Ik was toen nog superslank en kon leuke topjes en rokjes dragen en er liepen heel wat leuke jongens rond op zo'n tennispark. Ik genoot van mijn jeugd.
Vriendjes kwamen en gingen, allemaal heel onschuldig maar het was heerlijk om verliefd te zijn. Vooral zo'n onbereikbare liefde was spannend. "Kijkt ie naar me? Vindt ie me ook leuk? "Lachte hij naar me?".
Wat een heerlijke onbezorgde tijd was dat. Alleen had je dat toen niet in de gaten want je had toch echt wel "zorgen" genoeg.

Op mijn 16e kreeg ik mijn eerste echte vriendje. 2 1/2 Jaar hadden we het leuk samen en toen kwam er een dag dat ik wakker werd, klaarwakker. Van vandaag op morgen werd hij zonder pardon aan de kant gezet. Die arme jongen zag het niet aankomen en was helemaal van de kaart. Hij kon het niet accepteren en bleef me een tijdje achtervolgen (tegenwoordig heet dat stalken). Maar ik was vrij en genoot van die vrijheid. Ik ging weer uit in plaats van elk weekend als een bejaarde op de bank te hangen.
Ik maakte mijn school af en kreeg mijn eerste echte baan bij de Rabobank. Na 1 1/2 jaar feesten kwam ik Fred tegen en werd weer verliefd. Fred was 24 en ik 20 maar het was meteen serieus en al snel kochten we ons eerste huis. Het duurde nog een tijd voordat het afgebouwd was maar toen het klaar was zijn we ook meteen getrouwd. Een drukke tijd was dat: fulltime werken, een huis inrichten en een bruiloft organiseren. Het was druk maar ik genoot. Ik leef pas als ik kan regelen en organiseren.
Ondertussen veranderde ik van baan en deed nog een paar cursussen erbij. We boekten vakanties en hadden een druk sociaal leven. Maar al snel werd dit leventje gewoon en wilde ik meer. De voorbehoedsmiddelen werden in de prullenbak gegooid maar de gewenste zwangerschap bleef in eerste instantie uit. Pas 2 1/2 jaar later werd Robin geboren. Een nieuwe periode in ons leven brak aan. Zo'n handenbindertje houdt je bezig maar we hadden nog tijd genoeg om op zoek te gaan naar bouwgrond en een huis te bouwen.
Tegen de tijd dat het huis klaar was en we verhuisden was Max op komst (ja ook daar hadden we nog tijd voor gehad). Een parttime baan, 2 kinderen, een echtgenoot die ook af en toe aandacht wil, een groot huis (en toen nog geen huishoudelijke hulp), hobbies en bestuurslid van het kinderdagverblijf. Geen probleem, ik deed het met links.

De kinderen werden groter, kregen hobbies en brachten vriendjes en vriendinnetjes mee naar huis. Ons huis werd een restaurant/hotel en onze auto een taxi. Heel wat kilometers werden er afgelegd naar school, zwembad, tennisbaan, voetbalveld, Snowworld en naar vriendjes en vriendinnetjes. Heel wat frietjes en pannenkoeken werden gebakken en net zoveel logeerpartijtjes werden er gehouden.
Daarnaast zat ik in het bestuur van de peuterspeelzaal en in de ouderraad van de basisschool.

Inmiddels werkte ik al een paar jaar bij DSM waar ik het erg naar mijn zin had, maar het begon te kriebelen en ik wilde iets nieuws. Omdat ik al een tijd bezig was met voeding en afvallen besloot ik de cursus "voedingsleer" te gaan doen. Zo kwam ik in 2005 op het idee op een "studio voor figuurcorrectie" te beginnen.
Ik maakte een afspraak bij de bank, zocht contact met leveranciers, maakte een afspraak met een bevriend makelaar en liet mij inschrijven bij de KvK. 7 Maanden later was ik klaar voor de opening van mijn eerste eigen zaak: Caro-Line. Na de eerste open dag begon ik met 34 klanten! Dit aantal breidde al snel uit en na 3 maanden kon ik het niet meer alleen aan. Ik nam 2 dames in dienst en na een half jaar nog een. De economische crisis sloeg toe in 2009 maar die overleefde ik en 2010 was weer een super jaar.

De kinderen werden groter en zelfstandiger en ze hadden me niet meer iedere minuut van de dag nodig. Natuurlijk ging er veel tijd zitten in de taxiritjes naar de tennisbaan maar erg veel voldoening gaf dat niet.
Regelen en organiseren zit in mijn bloed dus bood ik mijn hulp aan bij de organisatie van het 4**** NRT in Brunssum. Ook Fred ging meedoen en het Brunssum Open 2011 wordt ons vierde toernooi. Vorig jaar hebben we de cursus VTL (verenigings toernooi leider) gedaan.
Alsof dat nog niet genoeg is stellen we ons huis tijdens toernooien open voor logés. Heel wat tennissers hebben al bij ons overnacht en we genieten van de drukte in huis en van de gezelligheid aan tafel.
Heel leuk allemaal maar na een paar weken is dat allemaal weer afgelopen.

Robin wordt volgende maand 19, heeft inmiddels haar rijbewijs en is vaker in Eindhoven dan thuis. Max doet dit jaar eindexamen en er bestaat een grote kans dat hij in augustus naar Amerika gaat.
Fred en ik moeten een manier gaan vinden hoe we de uren opnieuw gaan invullen.
Kinderen die ons steeds minder nodig hebben, een zaak die bijna vanzelf draait en nu dan?

Het jaar 2010 is om gevlogen. Het was een jaar waarin Robin een half jaar stage liep (ze pendelde tussen Nederland en Spanje), Max zonder problemen over ging naar het vierde en laatste jaar, hij heeeel veeeel tenniswedstrijden speelde, wij weer een gezellige toernooiweek hadden met gezellige logés en waarin we een cruise maakten naar de Griekse eilanden.
2010 was ook het jaar waarin Max besloot dat zijn vervolgopleiding niet in Nederland zou zijn maar in de Verenigde Staten. Hij wil daar school en tennis gaan combineren. Het probleem is dat hij nog erg jong is en VMBO-t doet. De testen die hij moet doen voordat hij wordt toegelaten zijn voor hem moeilijk en natuurlijk maakt de Engelse taal het niet makkelijker. De eerste test (SAT) heeft hij gisteren gemaakt. Hij moest zich al om 7.45 uur melden op de Afnorth International School. Gelukkig ligt die maar 5 minuten bij ons vandaan dus hoefde hij niet zo supervroeg de deur uit. De hele test duurde bijna 6 uur en hij was dan ook erg moe toen hij thuiskwam. Over 2 weken moet hij naar Arnhem voor de TOEFL test.
Ik vind het nu toch wel heel erg spannend worden.
Hij wil dit echt heel graag en ik gun hem deze kans van harte maar bij het idee dat we hem zoveel duizenden kilometers van huis moeten achterlaten krijg ik nu al buikpijn.
Tja je kind loslaten is niet gemakkelijk.

Robin is gisteren bij de huisarts geweest met diverse klachten. Volgens de huisarts heeft ze de ziekte van Pfeiffer en moest ze vandaag bloed laten prikken.
Ik vroeg haar gisteren of ze nuchter moest zijn, en ja dat moest volgens haar.
Ik was dan ook verbaasd toen ze vanochtend een fruitsmoothie stond te maken en herinnerde haar eraan dat ze nuchter moest zijn.

"Ja, maar ik heb toch ook geen alcohol op…………………….."

Bont, blauw en kreupel ben ik na mijn zoveelste genante moment.
Mijn leven lang heb ik al zwakke enkels en al menige keer heb ik die enkels verstuikt.

Afgelopen vrijdag was het weer zover. Ik stap uit de auto en zwik om op een kinderkopje. Ik had niet eens hakken aan. Meestal kan ik mijn evenwicht dan nog net houden maar na een paar glaasjes witte wijn is ook mijn reactiesnelheid niet optimaal. Ik val op mijn billen en stoot mijn arm en rug aan een grote kei. In eerste instantie valt het allemaal mee, maar zaterdag heb ik toch wel pijn aan mijn enkel. Hij wordt ook steeds dikker en 's avonds kan ik er bijna niet meer op staan.
Dan merk ik ook dat ik een schaafwond op mijn elleboog heb en Robin ziet een enorme bloeduitstorting op mijn bovenarm. Ook mijn rug is gevoelig maar pas maandagavond begint die echt zeer te doen. Vandaag ben ik net een oude vrouw. Mijn rug doet zooooooo'n pijn, niet normaal joh.

Dit incident was genant (zoals elke val) maar lang niet mijn genantste. Het kan nog erger.

-  Mijn meest genante moment was jaren geleden toen ik nog bij IPL werkte.
Mijn toenmalige baas Toon Zwart gaat in de VUT en ik ben op weg naar de afscheidsreceptie.
Ik kom de hal van het hoofdkantoor binnen waar de voltallige directie en bedrijfsleiding staat. Ik heb een groot cadeau in mijn handen maar zwik om………….. Juist, ik lig languit op de grond, mijn schoen vliegt de ene kant op en het cadeau de andere kant. Niemand durft te lachen en het liefst zou ik door de grond zijn gezakt.

- Een andere keer loop ik door de productiehal, heb net de post gehaald bij de postkamer. Weer zwik ik om en beland met alle post om mij heen op de grond.

- Ik zit op de mavo en loop van het hoofdgebouw naar een noodlokaal op het schoolplein. Ik ben laat voor de les en begin te rennen. Ik merk dat ik ga vallen maar tijdens de val blijf ik doorrennen met als gevolg dat ik over de kop ga en op mijn billen beland en met gestrekte benen op de grond zit. Helaas ben ik niet de enige die te laat is: er zijn nog genoeg getuigen van het voorval.

- 25 november 1988 zijn Fred en ik getrouwd. Eerst voor de wet en daarna in de kerk. Tijdens de mis lopen we ook naar het Maria altaar. Als we weer terug willen lopen naar onze plaatsen gaat Fred op mijn sleep staan. Gelukkig ga ik niet languit op mijn gezicht maar struikel ik en kan me nog net staande houden.

- Ik ben bij mijn ouders op visite en wil iets uit de auto pakken. Om van/naar de straat te komen moet je trappen op/af. Ik loop die trappen af en onderaan verzwik ik mijn enkel en val languit op straat. Gevolg: kapotte knieën en handen.

- Het is 1996 en we komen net terug van een heerlijke vakantie op Mallorca. Het vliegtuig is geland en ik loop met Max op mijn arm de vliegtuig trap af. Ik blijf met mijn hak in mijn broekspijp hangen en dreig te vallen. Achter het raam van het restaurant staan heel veel mensen die mijn dreigende val zien. Volgens mijn moeder werd het eerst stil en riep toen iedereen: "Houd dat kind vast, houd dat kind vast." Dat was ook mijn enige gedachte: "Ik mag Max niet laten vallen". Ik grijp de leuning en houd mij vast met alle kracht die ik in mij heb. Gelukkig vallen we niet maar ik heb daarna nog weken last van een pijnlijke rug en arm.

- Het is 24 december en ik wil nog een kerstbrood bakken. De auto met de net gekochte boodschappen staat in de garage. In de garage liggen ook oude drainagebuizen die naar het milieupark moeten. Je voelt hem al aankomen, ik blijf met de punt van mijn laars in zo'n buis hangen en val voorover op de grond. Ik vang mezelf op met mijn onderarmen maar kan niet voorkomen dat mijn hoofd naar achteren klapt en daarna op de grond slaat. Mijn voortanden zitten los en ik bloed als een rund. Bij de dienstdoende tandarts maken ze foto's en zetten ze mijn tanden recht. Ik moet een jaar afwachten of ze niet afsterven en zwart worden. (We zijn inmiddels een paar jaar verder en gelukkig zijn mijn tanden nog wit).
Als we thuis komen krijg ik de autogordel niet los, ik heb opeens pijn in mijn rechterarm. Als die pijn erger wordt gaan we toch maar naar de eerste hulp. In de wachtkamer zit ik tegenover een oud omaatje met net zo'n dikke lip als ik en net zo'n pijnlijke arm. Overbodig om te vertellen hoe ik me dan voel……….
Zo zit ik kerstavond dus in het ziekenhuis waar ze foto's maken en een scheurtje in mijn elleboog constateren. Ingetaped en met een sling om kan ik weer huiswaarts.

- In 2004 komen we tijdens onze rondreis door Amerika in Moab. We lopen door de winkelstraat en kijken etalages. Ik had beter voor me kunnen kijken want ik mis een gat in de stoep en zwik om. Gevolg: een dikke knie door de val en weer een genante ervaring rijker.

- In 2008 zijn we in Orlando aan het shoppen. Bij Nine West pas ik paar schoenen maar als ik wil gaan staan zwik ik om en val tegen 4 torenhoge stapels schoenendozen aan. Met als gevolg dat deze door de zaak vliegen en ik met een rood hoofd snel de schoenen weer uittrek.

Er zijn vast nog wel meer genante momenten geweest maar als ik aan deze denk dan krijg ik het nog steeds warm en stijgt het schaamrood weer naar mijn kaken.

Ze zeggen dat je het met vallen en opstaan moet leren maar volgens mij leer ik het nooit…………..

PS Heeft iemand nog een helm, knie-, scheen- en elleboogbeschermers voor me?