Max

Max en Fred zijn met gemengde gevoelens teruggekomen uit Amerika. De eerste dag dat ze het college bezochten zat het weer niet mee. Het was koud (zo koud dat Fred af en toe in de auto ging zitten om een beetje op te warmen), het waaide heel hard en al met al zag het er heel triest uit. Het college ligt midden in een natuurgebied en een dorpje met 600 inwoners. Max tenniste ook niet op zijn niveau. Het was de eerste keer dat hij weer buiten speelde en hij had last van de stevige wind en van de kou. Ook de ondergrond was hij niet gewend. Toch kon hij heel makkelijk mee met de rest. Hij vraagt zich nu dus af of hij er wel beter van wordt als hij gaat.

Het college is dit jaar ook veranderd. Eerst was het een tweejarig juniorcollege maar vanaf nu is het een vierjarig college. De jongste student is afgelopen winter 18 jaar geworden en Max moet in augustusnog 16 worden.
Vanaf 18 mei beginnen de examens en na de examens moet hij in juni nog een test doen. Als hij beide haalt gaat hij in augustus naar Amerika. Als ik daaraan denk krijg ik al buikpijn maar als hij weer van die pubertrekjes vertoont kan het niet snel genoeg augustus zijn, haha.
Het nadeel is dat hij dan 10 augustus moet vertrekken. Wij zitten dan midden in ons tennistoernooi, het Brunssum Open, en wij kunnen dan echt niet weg. Ook Max verheugt zich een heel jaar op dit toernooi en kijkt ernaar uit om diverse A-spelers te zien. Hij (en ook wij) is vooral benieuwd naar de tennissers die nu al in Amerika zitten. Ook zou ik het heel erg vinden als hij 15 augustus zijn 16e verjaardag niet thuis kan vieren. Maar we zullen wel zien hoe het loopt.

Uitdaging

Een tijdje geleden schreef ik dat ik op zoek was naar een nieuwe uitdaging. Natuurlijk vind je die niet zomaar. Ik dacht er al een tijdje aan maar dit jaar heb ik me aangemeld voor een massagecursus. Ook Robin leek het wel wat en samen zijn we begonnen. En allebei vinden we het niet gewoon leuk maar SUPER leuk. Het geeft energie en ik geniet van het feit dat de mensen tevreden en relaxed de deur uit gaan. De meeste mensen die komen hebben klachten. Vooral de nek- en schouderspieren zijn soms keihard.
Ookal is de massage als ontspanning bedoeld (ik heb natuurlijk geen medische achtergrond), ik vind het echt geweldig dat ik mensen met klachten verlichting kan geven.
Ook Robin vind het heel leuk om te doen en dus geniet ik ook regelmatig van een heerlijke massage. Max profiteert er nog het meeste van. Na training of wedstrijd masseer ik hem en heeft hij de dag erna beduidend minder (geen) last van spierpijnen. Ook voor de wedstrijd masseer ik zijn spieren met “winning mood” en ook dat ervaart hij als iets heel positiefs.
Vandaag heb ik een rug-, nek- en schoudermassage gegeven aan mijn vader. Niet te geloven hoe hard zijn spieren waren. Het masseren deed hem pijn en was verre van ontspannend, maar uiteindelijk werden zijn spieren losser en voelde hij zich heel goed. De komende weken moet hij 2x per week komen want van ��n enkele massage krijg je van die harde kabels geen soepele spieren gemaakt.

Als de kat van huis is…….. dansen de muisjes meisjes op tafel.

Het is 6.00 uur als de wekker gaat en iedereen in no time naast het bed staat.
Vooral Max is in een goede bui en heeft heel veel zin in de komende week.
Om 6.50 uur zitten we in de auto. Ontbijt is niet nodig want op vliegveld Düsseldorf is een Starbucks.
Een goed uur later hebben we de auto geparkeerd en staan de heren te wachten om hun bagage af te geven. Na de gebruikelijke vragen (Wie heeft uw koffer ingepakt? Moet u iets voor een ander meenemen? etc) gaan we naar Starbucks en onder het genot van koffie, muffins, vers fruit, croissants en voor Max nog een frappucino kijken we naar de bedrijvigheid om ons heen.
Robin en ik kijken elkaar aan en denken allebei hetzelfde: "Ik wil ook naar Amerika".
Na een half uurtje wordt het voor de mannen tijd om naar de gate te gaan. We lopen nog even mee en na nog heel veel succes en plezier te hebben gewenst nemen we afscheid.
We zwaaien ze nog even na en lopen dan naar de auto. We besluiten om deze ochtend nog een heel klein beetje in Amerikaanse sfeer te blijven en rijden naar CentrO in Oberhausen. Deze mall heeft wel wat weg van een Amerikaanse mall inclusief Hollister en een food court.

Het is maar een half uurtje rijden en als snel snuffelen we rond in de kledingzaken maar er is niet veel wat ons kan bekoren. De enige leuke kleding vindt Robin bij Hollister.
Ik wist dat Hollister van Abercrombie & Fitch is maar dat ze exact dezelfde kleding hebben (alleen het merkje verschilt) wist ik niet. Ook ruikt het er net zo als bij Abercrombie & Fitch en als ik mijn ogen dicht doe lijkt het even of ik weer in Amerika ben.
Robin past een blouse en twee shirtjes en besluit de blouse en een shirtje te kopen.
De blouse is lichtblauw en wit gestreept en de binnenkant en het kraagje zijn lichtblauw en wit geruit, het staat haar erg leuk en heel zomers.
Op het donkerblauwe shirtje staat de tekst: "I wish they all could be California boys" en er zijn een paar losse bloemetjes opgenaaid. Ook een vrolijk shirt waar je zomerkriebels van krijgt.
We zoeken nog even naar de jongen (California boy???) van de website (want die wil ze ook wel mee naar huis nemen) maar helaas. Volgens mij was ie uitverkocht.
Na nog wat te hebben rondgeslenterd eten we wat in de food court en vertrekken dan naar huis. Het is heerlijk weer en onderweg genieten we van het zonnetje en mijn gedachten dwalen af naar Fred en Max die nu ergens op 10 kilometer hoogte de oceaan overvliegen. Ik hoop dat deze week Max zal brengen wat hij ervan verwacht.
Volgende week zullen we het weten, maar eerst dansen deze muisjes meisjes nog een weekje op tafel!

Mijn hele leven ben ik al een bezig bijtje geweest. Ik was altijd wel bezig met iets en zocht altijd gezelschap op. Ik ging graag naar school, niet om te leren maar ik genoot van de sociale contacten, ik genoot van de mensen om mij heen.
Op de middelbare school kwam daar nog het verenigingsleven bij. Handbal, volleybal en tennis, ik deed het met veel plezier. Vooral tennis was leuk. Ik was toen nog superslank en kon leuke topjes en rokjes dragen en er liepen heel wat leuke jongens rond op zo'n tennispark. Ik genoot van mijn jeugd.
Vriendjes kwamen en gingen, allemaal heel onschuldig maar het was heerlijk om verliefd te zijn. Vooral zo'n onbereikbare liefde was spannend. "Kijkt ie naar me? Vindt ie me ook leuk? "Lachte hij naar me?".
Wat een heerlijke onbezorgde tijd was dat. Alleen had je dat toen niet in de gaten want je had toch echt wel "zorgen" genoeg.

Op mijn 16e kreeg ik mijn eerste echte vriendje. 2 1/2 Jaar hadden we het leuk samen en toen kwam er een dag dat ik wakker werd, klaarwakker. Van vandaag op morgen werd hij zonder pardon aan de kant gezet. Die arme jongen zag het niet aankomen en was helemaal van de kaart. Hij kon het niet accepteren en bleef me een tijdje achtervolgen (tegenwoordig heet dat stalken). Maar ik was vrij en genoot van die vrijheid. Ik ging weer uit in plaats van elk weekend als een bejaarde op de bank te hangen.
Ik maakte mijn school af en kreeg mijn eerste echte baan bij de Rabobank. Na 1 1/2 jaar feesten kwam ik Fred tegen en werd weer verliefd. Fred was 24 en ik 20 maar het was meteen serieus en al snel kochten we ons eerste huis. Het duurde nog een tijd voordat het afgebouwd was maar toen het klaar was zijn we ook meteen getrouwd. Een drukke tijd was dat: fulltime werken, een huis inrichten en een bruiloft organiseren. Het was druk maar ik genoot. Ik leef pas als ik kan regelen en organiseren.
Ondertussen veranderde ik van baan en deed nog een paar cursussen erbij. We boekten vakanties en hadden een druk sociaal leven. Maar al snel werd dit leventje gewoon en wilde ik meer. De voorbehoedsmiddelen werden in de prullenbak gegooid maar de gewenste zwangerschap bleef in eerste instantie uit. Pas 2 1/2 jaar later werd Robin geboren. Een nieuwe periode in ons leven brak aan. Zo'n handenbindertje houdt je bezig maar we hadden nog tijd genoeg om op zoek te gaan naar bouwgrond en een huis te bouwen.
Tegen de tijd dat het huis klaar was en we verhuisden was Max op komst (ja ook daar hadden we nog tijd voor gehad). Een parttime baan, 2 kinderen, een echtgenoot die ook af en toe aandacht wil, een groot huis (en toen nog geen huishoudelijke hulp), hobbies en bestuurslid van het kinderdagverblijf. Geen probleem, ik deed het met links.

De kinderen werden groter, kregen hobbies en brachten vriendjes en vriendinnetjes mee naar huis. Ons huis werd een restaurant/hotel en onze auto een taxi. Heel wat kilometers werden er afgelegd naar school, zwembad, tennisbaan, voetbalveld, Snowworld en naar vriendjes en vriendinnetjes. Heel wat frietjes en pannenkoeken werden gebakken en net zoveel logeerpartijtjes werden er gehouden.
Daarnaast zat ik in het bestuur van de peuterspeelzaal en in de ouderraad van de basisschool.

Inmiddels werkte ik al een paar jaar bij DSM waar ik het erg naar mijn zin had, maar het begon te kriebelen en ik wilde iets nieuws. Omdat ik al een tijd bezig was met voeding en afvallen besloot ik de cursus "voedingsleer" te gaan doen. Zo kwam ik in 2005 op het idee op een "studio voor figuurcorrectie" te beginnen.
Ik maakte een afspraak bij de bank, zocht contact met leveranciers, maakte een afspraak met een bevriend makelaar en liet mij inschrijven bij de KvK. 7 Maanden later was ik klaar voor de opening van mijn eerste eigen zaak: Caro-Line. Na de eerste open dag begon ik met 34 klanten! Dit aantal breidde al snel uit en na 3 maanden kon ik het niet meer alleen aan. Ik nam 2 dames in dienst en na een half jaar nog een. De economische crisis sloeg toe in 2009 maar die overleefde ik en 2010 was weer een super jaar.

De kinderen werden groter en zelfstandiger en ze hadden me niet meer iedere minuut van de dag nodig. Natuurlijk ging er veel tijd zitten in de taxiritjes naar de tennisbaan maar erg veel voldoening gaf dat niet.
Regelen en organiseren zit in mijn bloed dus bood ik mijn hulp aan bij de organisatie van het 4**** NRT in Brunssum. Ook Fred ging meedoen en het Brunssum Open 2011 wordt ons vierde toernooi. Vorig jaar hebben we de cursus VTL (verenigings toernooi leider) gedaan.
Alsof dat nog niet genoeg is stellen we ons huis tijdens toernooien open voor logés. Heel wat tennissers hebben al bij ons overnacht en we genieten van de drukte in huis en van de gezelligheid aan tafel.
Heel leuk allemaal maar na een paar weken is dat allemaal weer afgelopen.

Robin wordt volgende maand 19, heeft inmiddels haar rijbewijs en is vaker in Eindhoven dan thuis. Max doet dit jaar eindexamen en er bestaat een grote kans dat hij in augustus naar Amerika gaat.
Fred en ik moeten een manier gaan vinden hoe we de uren opnieuw gaan invullen.
Kinderen die ons steeds minder nodig hebben, een zaak die bijna vanzelf draait en nu dan?

Het jaar 2010 is om gevlogen. Het was een jaar waarin Robin een half jaar stage liep (ze pendelde tussen Nederland en Spanje), Max zonder problemen over ging naar het vierde en laatste jaar, hij heeeel veeeel tenniswedstrijden speelde, wij weer een gezellige toernooiweek hadden met gezellige logés en waarin we een cruise maakten naar de Griekse eilanden.
2010 was ook het jaar waarin Max besloot dat zijn vervolgopleiding niet in Nederland zou zijn maar in de Verenigde Staten. Hij wil daar school en tennis gaan combineren. Het probleem is dat hij nog erg jong is en VMBO-t doet. De testen die hij moet doen voordat hij wordt toegelaten zijn voor hem moeilijk en natuurlijk maakt de Engelse taal het niet makkelijker. De eerste test (SAT) heeft hij gisteren gemaakt. Hij moest zich al om 7.45 uur melden op de Afnorth International School. Gelukkig ligt die maar 5 minuten bij ons vandaan dus hoefde hij niet zo supervroeg de deur uit. De hele test duurde bijna 6 uur en hij was dan ook erg moe toen hij thuiskwam. Over 2 weken moet hij naar Arnhem voor de TOEFL test.
Ik vind het nu toch wel heel erg spannend worden.
Hij wil dit echt heel graag en ik gun hem deze kans van harte maar bij het idee dat we hem zoveel duizenden kilometers van huis moeten achterlaten krijg ik nu al buikpijn.
Tja je kind loslaten is niet gemakkelijk.

Robin is gisteren bij de huisarts geweest met diverse klachten. Volgens de huisarts heeft ze de ziekte van Pfeiffer en moest ze vandaag bloed laten prikken.
Ik vroeg haar gisteren of ze nuchter moest zijn, en ja dat moest volgens haar.
Ik was dan ook verbaasd toen ze vanochtend een fruitsmoothie stond te maken en herinnerde haar eraan dat ze nuchter moest zijn.

"Ja, maar ik heb toch ook geen alcohol op…………………….."

Bont, blauw en kreupel ben ik na mijn zoveelste genante moment.
Mijn leven lang heb ik al zwakke enkels en al menige keer heb ik die enkels verstuikt.

Afgelopen vrijdag was het weer zover. Ik stap uit de auto en zwik om op een kinderkopje. Ik had niet eens hakken aan. Meestal kan ik mijn evenwicht dan nog net houden maar na een paar glaasjes witte wijn is ook mijn reactiesnelheid niet optimaal. Ik val op mijn billen en stoot mijn arm en rug aan een grote kei. In eerste instantie valt het allemaal mee, maar zaterdag heb ik toch wel pijn aan mijn enkel. Hij wordt ook steeds dikker en 's avonds kan ik er bijna niet meer op staan.
Dan merk ik ook dat ik een schaafwond op mijn elleboog heb en Robin ziet een enorme bloeduitstorting op mijn bovenarm. Ook mijn rug is gevoelig maar pas maandagavond begint die echt zeer te doen. Vandaag ben ik net een oude vrouw. Mijn rug doet zooooooo'n pijn, niet normaal joh.

Dit incident was genant (zoals elke val) maar lang niet mijn genantste. Het kan nog erger.

-  Mijn meest genante moment was jaren geleden toen ik nog bij IPL werkte.
Mijn toenmalige baas Toon Zwart gaat in de VUT en ik ben op weg naar de afscheidsreceptie.
Ik kom de hal van het hoofdkantoor binnen waar de voltallige directie en bedrijfsleiding staat. Ik heb een groot cadeau in mijn handen maar zwik om………….. Juist, ik lig languit op de grond, mijn schoen vliegt de ene kant op en het cadeau de andere kant. Niemand durft te lachen en het liefst zou ik door de grond zijn gezakt.

- Een andere keer loop ik door de productiehal, heb net de post gehaald bij de postkamer. Weer zwik ik om en beland met alle post om mij heen op de grond.

- Ik zit op de mavo en loop van het hoofdgebouw naar een noodlokaal op het schoolplein. Ik ben laat voor de les en begin te rennen. Ik merk dat ik ga vallen maar tijdens de val blijf ik doorrennen met als gevolg dat ik over de kop ga en op mijn billen beland en met gestrekte benen op de grond zit. Helaas ben ik niet de enige die te laat is: er zijn nog genoeg getuigen van het voorval.

- 25 november 1988 zijn Fred en ik getrouwd. Eerst voor de wet en daarna in de kerk. Tijdens de mis lopen we ook naar het Maria altaar. Als we weer terug willen lopen naar onze plaatsen gaat Fred op mijn sleep staan. Gelukkig ga ik niet languit op mijn gezicht maar struikel ik en kan me nog net staande houden.

- Ik ben bij mijn ouders op visite en wil iets uit de auto pakken. Om van/naar de straat te komen moet je trappen op/af. Ik loop die trappen af en onderaan verzwik ik mijn enkel en val languit op straat. Gevolg: kapotte knieën en handen.

- Het is 1996 en we komen net terug van een heerlijke vakantie op Mallorca. Het vliegtuig is geland en ik loop met Max op mijn arm de vliegtuig trap af. Ik blijf met mijn hak in mijn broekspijp hangen en dreig te vallen. Achter het raam van het restaurant staan heel veel mensen die mijn dreigende val zien. Volgens mijn moeder werd het eerst stil en riep toen iedereen: "Houd dat kind vast, houd dat kind vast." Dat was ook mijn enige gedachte: "Ik mag Max niet laten vallen". Ik grijp de leuning en houd mij vast met alle kracht die ik in mij heb. Gelukkig vallen we niet maar ik heb daarna nog weken last van een pijnlijke rug en arm.

- Het is 24 december en ik wil nog een kerstbrood bakken. De auto met de net gekochte boodschappen staat in de garage. In de garage liggen ook oude drainagebuizen die naar het milieupark moeten. Je voelt hem al aankomen, ik blijf met de punt van mijn laars in zo'n buis hangen en val voorover op de grond. Ik vang mezelf op met mijn onderarmen maar kan niet voorkomen dat mijn hoofd naar achteren klapt en daarna op de grond slaat. Mijn voortanden zitten los en ik bloed als een rund. Bij de dienstdoende tandarts maken ze foto's en zetten ze mijn tanden recht. Ik moet een jaar afwachten of ze niet afsterven en zwart worden. (We zijn inmiddels een paar jaar verder en gelukkig zijn mijn tanden nog wit).
Als we thuis komen krijg ik de autogordel niet los, ik heb opeens pijn in mijn rechterarm. Als die pijn erger wordt gaan we toch maar naar de eerste hulp. In de wachtkamer zit ik tegenover een oud omaatje met net zo'n dikke lip als ik en net zo'n pijnlijke arm. Overbodig om te vertellen hoe ik me dan voel……….
Zo zit ik kerstavond dus in het ziekenhuis waar ze foto's maken en een scheurtje in mijn elleboog constateren. Ingetaped en met een sling om kan ik weer huiswaarts.

- In 2004 komen we tijdens onze rondreis door Amerika in Moab. We lopen door de winkelstraat en kijken etalages. Ik had beter voor me kunnen kijken want ik mis een gat in de stoep en zwik om. Gevolg: een dikke knie door de val en weer een genante ervaring rijker.

- In 2008 zijn we in Orlando aan het shoppen. Bij Nine West pas ik paar schoenen maar als ik wil gaan staan zwik ik om en val tegen 4 torenhoge stapels schoenendozen aan. Met als gevolg dat deze door de zaak vliegen en ik met een rood hoofd snel de schoenen weer uittrek.

Er zijn vast nog wel meer genante momenten geweest maar als ik aan deze denk dan krijg ik het nog steeds warm en stijgt het schaamrood weer naar mijn kaken.

Ze zeggen dat je het met vallen en opstaan moet leren maar volgens mij leer ik het nooit…………..

PS Heeft iemand nog een helm, knie-, scheen- en elleboogbeschermers voor me?

Zonde vind ik het, zonde dat ik niet meer blog. Ik mis de inspiratie en dan is bloggen toch zooooo moeilijk. Want waar schrijf je over als je in zo'n fase zit dat alles gewoon zijn gangetje gaat en je niks bijzonders te vertellen hebt? Soms heb ik het gevoel dat ik alleen maar werk en het huishouden draaiende houd.

Fred werkt nog steeds in Eindhoven en ik heb nog steeds mijn eigen zaak. Max gaat naar school en vindt het nog steeds saaaaaaai en Robin loopt nu stage. Misschien is er over haar wel het meest te vertellen. Zij gaat super graag naar school en is helemaal enthousiast over Eindhoven (mam die Brabanders zijn bijna net zo gezellig als wij Limburgers). Ze reist soms 3 uur om 1 uur les te volgen. Sinds begin mei (tot half november) loopt ze stage. Ze pendelt heen en weer naar Spanje, vindt het helemaal geweldig en houdt er ook nog een leuk centje aan over.
In maart werd ze 18 en een auto besturen gaat haar al heel goed af. Nu maar hopen dat ze haar rijbewijs snel heeft want rijlessen combineren met stage is niet altijd gemakkelijk.
Over aandacht van jongens heeft ze nog altijd niet te klagen maar zelf is ze erg kieskeurig, haha. Niet iedereen kan haar goedkeuring wegdragen.

Als ik mijn oude blogs lees dan vind ik het spijtig dat ik nu niet meer blog dus hoop ik dat ik het in de toekomst weer kan oppakken.

Al jaren waren we het van plan: een keertje op vakantie naar de sneeuw. Toch kwam het er nooit van, tot dit jaar. Een jaar geleden besloten we om dit jaar met kerst naar Oostenrijk te gaan.
Ik haalde reisgidsen in huis en struinde internet af, maar waar moet je beginnen als je nog nooit geweest bent? Als we zouden gaan dan wilden we natuurlijk ook sneeuw hebben dus zocht ik naar een plaats met grote kans op sneeuw.
Ik vond een hotel in Gerlos en boekte zonder dat de prijzen voor dit jaar bekend waren. Toen ik afgelopen zomer de prijs te horen kreeg sloeg ik bijna achterover, wat een geld zeg.
Toen iemand vertelde dat alles een stuk goedkoper zou zijn als je niet in Gerlos zelf gaat overnachten maar in een dorp in de buurt was het voor Fred heel duidelijk: omboeken dat hotel!

Zo gezegd, zo gedaan. We boekten een ander hotel en verheugden ons op de komende reis. Lekker een weekje met ons viertjes, maar dat had ik verkeerd gedacht. Max wilde absoluut niet mee: "Wat moet ik daar, ik kan niet skiën of snowboarden en ik ga me daar zeker vervelen. Ik wil veel liever tennissen en ik mag die week bij Benjamin blijven". Robin vond dat ook wel een goed idee want dan kon zij een vriendin meenemen en met haar gaan snowboarden.
Ook Fred had er niets op tegen want die zag Max liever tennissen. Ik heb het lang tegen kunnen houden maar uiteindelijk was ik diegene die aan het kortste eind trok. Max zou thuisblijven en Benjamin en Emmy zouden een week bij ons komen logeren. Benjamin kon hem dan ook begeleiden tijdens de Limburgs kampioenschappen.
Robin vroeg Nadia mee en de meiden raakten niet uitgepraat over de op handen zijnde vakantie. Ze lieten zelfs een T-shirt bedrukken.

We zijn van plan om vroeg te vertrekken want de ANWB meldt voor 19 december een enorme drukte op de wegen naar Oostenrijk. Omdat we vlak bij de grens wonen hopen we dat wij al een eind op weg zijn in Duitsland voordat de rest van Nederland bij de grens is. Verkeerd gedacht. We vertrekken even na 4 uur in de ochtend maar het is toch al druk op de weg. Ook zijn de weersomstandigheden bar en boos. Het is -15 graden en de ruiten bevriezen tijdens het rijden. Het is glad op de weg en we kunnen op sommigen stukken snelweg niet harder dan 40/50 km per uur rijden. Toch komen we niet echt in een file terecht en arriveren we om 14.45 uur bij het hotel in Ried.
De ontvangst is allerhartelijkst en we krijgen op de eerste verdieping twee kamers schuin tegenover elkaar. De kamers zijn niet te groot (die van de meisjes is zelfs klein) maar ze zijn netjes en schoon. De inrichting is tamelijk gedateerd en echt Oostenrijks met veel hout.

De koffers zijn vrij snel uitgepakt en voordat we gaan eten kunnen we nog eventjes op bed liggen.
Het is eten is echt Oostenrijks: lekker en genoeg. Na het eten blijven we aan tafel zitten en spelen een paar potjes Uno. Nadia is een gezellige meid, makkelijk in de omgang en ze past zich overal moeiteloos aan. We hebben dan ook een leuke avond met ons viertjes. De nacht is een ander verhaal. Ik kan niet slapen, het kussen is veel te zacht en in de kamer is het bloedheet. Ook Fred heeft een gebroken nacht en niet uitgerust verschijnen we om 8.30 uur aan het ontbijt.
Met het ontbijt is, zoals verwacht, niks mis. Er zijn verschillende soorten broodjes en brood, gekookte eitjes, verschillende soorten cerials, yoghurt, melk, sap, jams, kaas etc. Een lekker begin van de dag.
Na het ontbijt hijsen we ons in de skikleding en vertrekken naar Gerlos, want daar willen de meiden naar toe.
Gerlos ligt op een half uurtje rijden en de weg omhoog is vol haarspeldbochten. Ik moet er even aan wennen maar Fred voelt zich net een Formule1 coureur. Ik zit af en toe stijf in de auto.
In Gerlos kopen we voor de meisjes een "superskipas" en Fred en ik kopen een dagpas. We kunnen allebei niet skiën en zijn ook niet van plan om het dit jaar te leren. Eerst sfeerproeven en als het bevalt en we besluiten om nog eens te gaan dan gaan we wel op les. De meisjes nemen nog voor ons een gondel naar boven en we zien ze de komende uren niet meer. Wij gaan ook naar boven met de bedoeling om te wandelen en om eventueel te voet naar beneden te komen. Boven zijn we zowat de enigen zonder ski's of snowboard. We vragen naar de wandelwegen maar die blijken er niet te zijn. We worden een beetje vreemd aangekeken en krijgen te horen dat we, als we willen wandelen langs de pistes omlaag moeten.
Vol goede moed gaan we op weg maar als blijkt dat we alleen maar moeten opletten dat we de skiërs en boarders niet in de weglopen en als we af te toe tot ver boven onze knieën wegzakken in de "Tiefschnee" krijgen we de slappe lach. Als we denken dat we goed op weg zijn naar beneden komen we uit bij een stoeltjeslift. We kunnen geen andere kant op dan met de lift naar boven. We zijn de enige zonders ski's of boards en we worden raar aangekeken. Voor ons nog meer reden om te lachen. De rit naar boven is koud, ijskoud. Beneden bij de gondellift was het -17 graden en hier boven is het (gevoelsmatig) nog veel kouder. Het voelt alsof de lenzen in mijn ogen bevriezen, zo koud is het. Als we boven zijn staan we tussen de skiklasjes en we gaan op zoek naar een weg richting de gondels. Als we daar eindelijk zonder kleerscheuren aankomen eten we op het terras een kop soep en genieten van het prachtige witte uitzicht en van de stralende zon aan de strakblauwe lucht. Wat is dit mooi!!! Zo had ik het me ook voorgesteld, een mooie witte wereld badend in de zon. Schitterend!

We genieten nog een tijdje van het uitzicht en nemen dan weer de gondel naar beneden. Ondertussen sms-en we de hele tijd met Benjamin want Max speelt vandaag de halve finale en uiteindelijk ook de finale van de Limburgs kampioenschappen. Hij speelt een heel goed toernooi maar in de finale gaat het helemaal mis. Hij staat stijf van de zenuwen en komt niet in de wedstrijd. Uiteindelijk verliest hij en wordt tweede. Toch nog een mooie prestatie vinden wij. Hij heeft het erg naar zijn zin en als Fred vertelt dat Jan heeft gezegd om te informeren of we langer kunnen blijven juicht hij dat alleen maar toe. "Doe nou maar, jullie werken altijd hard, jullie hebben het verdiend". Ja ja……..

In het dorp wandelen we langs het riviertje en genieten van alles om ons heen. Het is zowat uitgestorven, iedereen bevindt zich of op de pistes of lekker warm bij de kachel. Na een mooie wandeling lopen we naar de "Milchbar" waar we genieten van gluhwein (ik) en koffie met apfelstrudel (Fred).
Als we opgewarmd zijn lopen we weer naar de liften waar we de meiden tegenkomen. Robin gaat nog een keer naar boven voor een afdaling maar Nadia gaat met ons mee. We leggen haar spullen in de auto en nemen dan nog eens de gondel naar boven. Boven drinken we nog wat en genieten van alles wat er om ons heen gebeurt.
De tijd vliegt voorbij en nadat we even hebben geproefd van de apres ski bij Luigi's Turbobar zitten we weer in de auto op weg naar het hotel. We douchen en kleden ons aan voor het avondeten. Na het eten spelen we weer een paar potjes Uno maar de buitenlucht heeft ons moe gemaakt en we zijn blij als we naar bed kunnen.
Dit keer is het een stuk aangenamer in de kamer, de verwarming is uit en het raam staat open. Alleen mijn eigen hoofdkussen blijf ik missen.

De volgende dagen blijven we naar Gerlos rijden, de meiden hebben daar een groep Nederlandse jongeren ontmoet en hebben het naar hun zin op de pistes en in de apres ski bars.
Wij wagen ons zonder ski's niet meer op de pistes maar maken mooie wandelingen in Königsleiten en Gerlos. Ook bezoeken we Mayrhofen en samen met de meisjes gaan we een dagje naar Innsbruck. Als je met meiden op vakantie bent moet er toch minimaal 1 dagje worden geshopt. Fred vindt het allemaal prima en sjokt achter de dames aan.

De week gaat snel voorbij, veel te snel. Voor we het in de gaten hebben is het kerstavond. Het avondeten is feestelijk en begint met een glas sekt. We laten het ons weer goed smaken en na het eten worden we vermaakt door plaatselijke muzikanten. Ze spelen een paar kerstliedjes op hun blaasinstrumenten en de meisjes kunnen het niet laten om vergelijkingen te maken met de Jostiband. Fred kan er niet om lachen en ik zeg ook dat ze dat niet moeten doen maar ondertussen vind ik de opmerkingen zo grappig dat ik niet meer bijkom van het lachen. Ik kan m'n gezicht echt niet meer in de plooi houden maar gelukkig zit ik met de rug naar iedereen toe zodat alleen Fred en de meisjes (hoop ik) zien dat ik moet lachen.
Het laatste liedje eindigt met: "Christ der Retter ist dah".
Als even later de familie Dekker uit Nederland arriveert moeten we alle vier lachen en vertellen Christopher dat er net over hem werd gezongen: "Chris der Retter is dah".
Samen met Jan, Karin, Chris en Kim hebben we nog een gezellige avond. Uiteindelijk gaan Kim en ik pas om 01.30 uur naar bed.
De volgende ochtend ontbijten we samen en gaan daarna onze eigen weg. We spreken af om elkaar om 16.00 uur bij Luigi's Turbobar te treffen. Fred en ik brengen de meiden naar Gerlos en willen daar dan gaan wandelen. Als we in Gerlos aankomen regent het?!?!? Balen zeg! De meiden nemen de gondel naar boven en daar sneeuwt het dus zij amuseren zich wel. Wij besluiten om naar Königsleiten te rijden in de hoop dat het daar niet regent. IJdele hoop want daar regent het misschien nog wel harder. Dan maar terug naar Gerlos en daar een wandeling maken in de regen. Maar als we daar aankomen regent het echt hard en omdat Fred hoofdpijn heeft rijden we naar het hotel en gaan een uurtje slapen. Als we wakker worden is de regen overgegaan in natte sneeuw. Het is 15.30 uur en als we om 16.00 uur bij Luigi's willen zijn moeten we nu vertrekken. We zijn verbaasd als we auto's zien met een flink pak sneeuw op het dak en vragen ons af waar die vandaan komen. Eigenlijk weten we het antwoord al, ze kunnen alleen maar uit Gerlos komen.
De rit naar boven begint makkelijk maar als snel wordt het moeilijker. Het sneeuwt hard en sommigen hebben moeite om boven te komen. Overal staan auto's langs de kant van de weg en men is overal in de weer met sneeuwkettingen. In een haarspeldbocht staat een bus die geen kant meer op kan en daardoor een weghelft blokkeert. Er staan mensen op de weg die het verkeer proberen te regelen. We doen er een kwartier langer over om boven te komen en als we boven zijn legt Fred de sneeuwkettingen op. Worden ze toch nog gebruikt deze vakantie. Als we eindelijk bij Luigi's binnen zijn zijn de meisjes al helemaal in stemming en Kimberley heeft zich moeiteloos bij de groep aangesloten. Jan, Karin en Chris staan al aan de bar en in no time hebben we een glas bier in onze handen. Wat een leuke sfeer heerst hier, ik krijg er meteen een carnavalsgevoel van. Na een uur moeten we helaas weer vertrekken want we moeten nog aanschuiven voor het kerstdiner.
We bereiden de meiden al voor dat ze vanavond toch echt niet meer in Gerlos kunnen gaan stappen want de weersomstandigheden laten het niet toe om nog twee keer de berg op en af te rijden.
Zoals verwacht zijn ze daar niet blij mee en ze doen dan ook erg hun best om ons over te halen. Zelfs met Chris wordt geslijmd maar ook daar steek ik snel een stokje voor. Als wij niet rijden wil ik ook niet dat Chris rijdt. Uiteindelijk gaat Robin na het kerstdiner (dat overigens weer uitstekend is) huilend en mokkend van tafel en is ook Nadia niet echt blij. Nadia zet zich er snel overheen en na een tijdje komt ook Robin terug en weet nog enigszins een beetje normaal de avond door te brengen.
Het is weer heel gezellig met z'n achten aan tafel en we lachen heel wat af. Natuurlijk speelt de alcohol daar ook een rol in. We hebben vandaag bier gedronken, wijn, sekt, prosecco, obstler en Williams (peer op jenever). Het is al na twaalven als we naar onze kamers vertrekken. Achteraf blijkt dat de meisjes nog geen zin hebben om te slapen en in pyama sluipen ze nog naar de kamer van Chris en Kim. Arme Chris, die heeft ineens twee meiden in zijn bed liggen en mag in een stoel hangen.
Ik krijg er allemaal niks van mee en slaap deze nacht heel goed.

Wonder boven wonder, ben ik 's ochtends niet misselijk. Na een laatste gezamenlijk ontbijt is het jammergenoeg tijd om afscheid te nemen. We laden alles in de auto en worden om 10.00 uur buiten uitgezwaaid door Jan, Karin, Chris en Kim. Met twee huilende "Alpenzusjes" (we willen nog niet naar huis) op de achterbank gaan we op weg. Het is druk op de weg maar gelukkig gaat de reis voorspoedig en komen we om 17.15 uur thuis aan.
Het was een heerlijke vakantie en als het aan mij ligt gaan we zeker weer. Maar niet voordat we in Snowworld skilessen hebben genomen. Zonder ski's de piste af zal ons niet meer gebeuren.

Sinds vorige maand gaat Robin in Eindhoven naar school en ondanks de lange reistijden bevalt haar dat prima. Ze heeft het heel erg naar haar zin en heeft weer leuke mensen leren kennen. Enkele meiden waar ze in de klas het meest mee omgaat komen dan wel uit Limburg maar ze is heel enthousiast over de Brabanders. "Mam, dat zijn toch zo’n gezellige lui, die houden ook wel van een feestje".
Donderdag ging ze op stap in Stratum.
Ze had met Eline afgesproken en zou bij haar blijven slapen. Samen met een vriendinnengroep van Eline bleef ze daar eten en aansluitend werden ze naar Eindhoven gebracht. Ze vond het ‘t einde. Wat een leuke lui en wat een supergezellige avond. En zelfs daar kwam ze weer de nodige bekenden tegen. Ze waren laat thuis maar vrijdag hoefde ze pas om 12.30 uur op school te zijn dus hoefde ze niet zo vroeg op.
Nu is ze nog enthousiaster dan ze al was.
Als ze aan de telefoon met iemand praat dan heeft ze het opeens over "ons mam’ en "ons pap" en zegt ze: "houdoe". Onze Limburgse meid is een Brabantse griet geworden.
Niet erg hoor zolang ze maar weer "gewoon" praat als ze weer thuis is in de mooiste provincie van het land, haha.

Je kijkt er zo lang naar uit en als het dan zover is is het ook alweer voorbij. Ja, ik bedoel vakantie.
Wat gaat de tijd toch snel.
Aan het begin van de vakantie lijkt het een eeuwigheid maar het is zo voorbij.
Als je dan je eerste dag hebt gewerkt lijkt het net of je niet bent weggeweest.

Robin en ik hebben de vakantie gezellig afgesloten. We hebben vrijdag Kimberley opgehaald in Halsteren en zijn naar Breda gereden. Daar hebben we samen geluncht en wilden de dames shoppen. Breda is een gezellige stad en we kregen de tijd makkelijk om. Om 17.30 uur zijn we naar Bergen op Zoom gereden waar we eerst bij de Bourgondiër zijn gaan eten. Daarna vonden de meiden dat er nog niet genoeg geshopt was. De winkels zouden tot 23.00 uur open zijn dus dat was geen probleem.
Om 21.00 uur vond ik het welletjes (de dames nog niet) en hebben we Kim weer naar huis gebracht. Na nog gezellig wat te hebben gedronken en gekletst zijn we om 22.30 uur maar weer richting Limburg gereden. Door de regen schoot het niet erg op en we waren dan ook pas om 00.30 uur thuis.

Shop till you drop

Nu zit mijn eerste week er op en die viel echt niet tegen. Ik vind het wel fijn om weer in een ritme te zitten maar ik mis ook wel de gezelligheid in huis als iedereen thuis is.
Max is deze week ook weer begonnen. Hij heeft gelukkig geen tussenuren dus dat is wel fijn. Maar echt veel zin heeft hij er nog steeds niet in. Hij gaat al vanaf 4 jaar met tegenzin naar school dus dat zal de komende jaren ook wel niet meer veranderen.
Deze week hebben we een informatie-avond gehad van de nieuwe tennisschool van Max. Het is allemaal erg goed geregeld en we hebben er heel veel vertrouwen in. Ook Max heeft er heel veel zin in en ziet het helemaal zitten. We zullen dit slechte seizoen maar snel vergeten en gewoon weer vooruit kijken.
Vandaag is hij samen met Benjamin naar Amsterdam. Ze hebben kaartjes voor de wedstrijd Ajax – NAC.

Fred heeft er weer 3 weken werken opzitten, dus voor hem lijkt de vakantie al een eeuwigheid geleden. Vooral ook nu hij dit weekend ook weer gewoon thuis zit te werken.

Robin heeft alleen twee dagen introductie gehad en begint morgen "voor de echt". Ze kijkt er naar uit, heeft zin in de nieuwe opleiding. Het is wel een hele verandering. 5 Dagen per week moet ze naar Eindhoven reizen. Gelukkig kan ze heel vaak met Fred mee zodat ze in Eindhoven alleen nog maar de bus hoeft te nemen en maar vier keer met de trein hoeft. Drie keer heen en een keer terug.
Dat openbaar vervoer hier is echt niet te betalen. Als ze alles met het openbaar vervoer zou moeten doen kost ons dat € 500,- per maand. Daar word je dus echt niet vrolijk van. Nu komen we op ongeveer € 200,- uit. Nog geld genoeg maar wel een ander bedrag dan € 500,-.
Doordat ze deze week nog veel vrij had heeft ze nog kunnen werken. Dinsdag was er een avondshow in Aalsmeer, gisteren een fotoshoot in Roermond en vandaag is er een modeshow in Geleen. Tikt lekker aan voor haar.

Fotoshoot Roermond

In een jurkje van € 2000,-

Overleg met de fotograaf

Nu alle twee de kids vandaag hun eigen dingen doen hebben Fred en ik een rustig dagje in huis. Hij werkt en ik laat de wasmachine overuren maken………….
Ach, het houdt ons van de straat.